ΔΕΙΧΝΟΥΝ ΤΗΝ ΑΞΙΑ ΤΟΥΣ ΣΤΑ ΔΥΣΚΟΛΑ
«Πεμπτη 12 Μαιου,8 το πρωι.
Μια συνηθισμενη μερα.
Ο γιος μου, δυο χρονων, εχει σηκωθει και παιζει στο δωματιο του.
Μπαινω στο μπανιο που ειναι ακριβως διπλα και ξαφνικα τον ακουω να ξεροβηχει.
Του φωναζω και βλεπω τον μικρο με εμετο στο προσωπακι του και κατι τριμματα.
Τον ρωταω με αγωνια «τι εφαγες, τι εφαγες»ψαχνοντας συγχρονως στο δωματιο……και παθαινω ΣΟΚ.
Βλεπω δυο καρτελες με φαρμακα, αλλα μασημενα, αλλα στο πατωμα και χωρις να ξερω ποσα ειχε καταπιει.
Πριν προλαβετε να με κατακρινετε…δεν τα εχω χυμα τα φαρμακα παντου. Προφανως αυτες οι δυο καρτελες -που τις χρειαζομαι καθημερινα για λογους υγειας δικους μου- ειτε επεσαν απο την τσαντα μου ειτε σκαρφαλωσε και τις πηρε απο μεσα.
Αρχιζω να ουρλιαζω πανικοβλημενη. Ευτυχως στο σπιτι ηταν η μητερα μου.
Παιρνω την παιδιατρο, το κεντρο δηλητηριασεων κλαιγοντας και συγχρονως δυο πραγματα για να φυγουμε για το νοσοκομειο. Ειμαι σε κατασταση αλλοφρονα. Μπαινουμε στο αυτοκινητο.
Ενα παιδι που μονο εγω ξερω τι τραβηξα για να το εχω σκεφτομαι οτι μπορει να το χασω και δεν μπορω να σταματησω το τρεμουλο και το κλαμα.
Για καλη μου τυχη παιρνει η μαμα μου το 100.
Εδω βρισκεται ο λογος που γραφω αυτο το κειμενο.
Τους λεει τι συμβαινει, το πως ειμαι, το σημειο που βρισκομαστε και ……… σε τεσσερα λεπτα ερχονται τρεις μηχανες της ομάδας ΔΙ.ΑΣ. .
Το ενα παλλικαρι μου παιρνει το αυτοκινητο και οδηγει με μενα συνοδηγο, τη μητερα μου και το παιδι μου πισω και οι υπολοιποι μπροστα να ανοιγουν δρομο με σειρηνες, κορναρισματα και σηματα στους οδηγους να ανοιξουν δρομο.
Οι μηχανες ΔΙΑΣ σ’ολο το δρομο να αυξανονται.
Ο λεβεντης που οδηγουσε, ψυχραιμος, να πηγαινει σφαιρα και συγχρονως να με καθησυχαζει.
Το ονομα του δεν μου το εδινε για να μην του κανω καλη αναφορα γιατι οπως μου ειπε «δουλεια του ηταν να βοηθησει». Σεμνος, ψυχραιμος, αποτελεσματικος.
Μπροστα οι ΑΓΓΕΛΟΙ του παιδιου μου- γιατι αυτοι ηταν- να ανοιγουν δρομο σε μια Βουλιαγμενης Αργυρουπολεως Κατεχακη Κηφισιας πηγμενες 8.30 η ωρα το πρωι.
Μια κουκλα-πληρωμα μιας μηχανης- να κανει διαρκως σηματα στους οδηγους να κανουν ακρη.
Στα φαναρια να ειναι μηχανες και περιπολικα και να μας δινουν προτεραιοτητα.
Φτανουμε στο Μητερα.
Το αυτοκινητο και δεκα μηχανες ΔΙΑΣ.
Επικεφαλης ο κ. Ριζοπουλος ο μονος που με δυσκολια δεχτηκε να μου δωσει το ονομα του.
Εμειναν ολοι μεχρι να βεβαιωθουν οτι το παιδι ειναι εκτος κινδυνου.
Τα γραφω αυτα -τα οποια θα ακολουθησουν και επιστολες στη ΓΑΔΑ και στο ΥΔΤ για να πω ενα μεγαλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ σε αυτους τους ανθρωπους-αγγελους που για 700ευρω το μηνα σωζουν ζωες.
Εσωσαν του παιδιου μου.
Ολες οι ευχες που μπορουν δυο μανες, εγω και η μητερα μου, να τους δωσουν για να τους προστατευουν ειναι μαζι τους.
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ
Άνθια Σταματούδη
Πηγή: nantiareport.wordpress.com
Μια συνηθισμενη μερα.
Ο γιος μου, δυο χρονων, εχει σηκωθει και παιζει στο δωματιο του.
Μπαινω στο μπανιο που ειναι ακριβως διπλα και ξαφνικα τον ακουω να ξεροβηχει.
Του φωναζω και βλεπω τον μικρο με εμετο στο προσωπακι του και κατι τριμματα.
Τον ρωταω με αγωνια «τι εφαγες, τι εφαγες»ψαχνοντας συγχρονως στο δωματιο……και παθαινω ΣΟΚ.
Βλεπω δυο καρτελες με φαρμακα, αλλα μασημενα, αλλα στο πατωμα και χωρις να ξερω ποσα ειχε καταπιει.
Πριν προλαβετε να με κατακρινετε…δεν τα εχω χυμα τα φαρμακα παντου. Προφανως αυτες οι δυο καρτελες -που τις χρειαζομαι καθημερινα για λογους υγειας δικους μου- ειτε επεσαν απο την τσαντα μου ειτε σκαρφαλωσε και τις πηρε απο μεσα.
Αρχιζω να ουρλιαζω πανικοβλημενη. Ευτυχως στο σπιτι ηταν η μητερα μου.
Παιρνω την παιδιατρο, το κεντρο δηλητηριασεων κλαιγοντας και συγχρονως δυο πραγματα για να φυγουμε για το νοσοκομειο. Ειμαι σε κατασταση αλλοφρονα. Μπαινουμε στο αυτοκινητο.
Ενα παιδι που μονο εγω ξερω τι τραβηξα για να το εχω σκεφτομαι οτι μπορει να το χασω και δεν μπορω να σταματησω το τρεμουλο και το κλαμα.
Για καλη μου τυχη παιρνει η μαμα μου το 100.
Εδω βρισκεται ο λογος που γραφω αυτο το κειμενο.
Τους λεει τι συμβαινει, το πως ειμαι, το σημειο που βρισκομαστε και ……… σε τεσσερα λεπτα ερχονται τρεις μηχανες της ομάδας ΔΙ.ΑΣ. .
Το ενα παλλικαρι μου παιρνει το αυτοκινητο και οδηγει με μενα συνοδηγο, τη μητερα μου και το παιδι μου πισω και οι υπολοιποι μπροστα να ανοιγουν δρομο με σειρηνες, κορναρισματα και σηματα στους οδηγους να ανοιξουν δρομο.
Οι μηχανες ΔΙΑΣ σ’ολο το δρομο να αυξανονται.
Ο λεβεντης που οδηγουσε, ψυχραιμος, να πηγαινει σφαιρα και συγχρονως να με καθησυχαζει.
Το ονομα του δεν μου το εδινε για να μην του κανω καλη αναφορα γιατι οπως μου ειπε «δουλεια του ηταν να βοηθησει». Σεμνος, ψυχραιμος, αποτελεσματικος.
Μπροστα οι ΑΓΓΕΛΟΙ του παιδιου μου- γιατι αυτοι ηταν- να ανοιγουν δρομο σε μια Βουλιαγμενης Αργυρουπολεως Κατεχακη Κηφισιας πηγμενες 8.30 η ωρα το πρωι.
Μια κουκλα-πληρωμα μιας μηχανης- να κανει διαρκως σηματα στους οδηγους να κανουν ακρη.
Στα φαναρια να ειναι μηχανες και περιπολικα και να μας δινουν προτεραιοτητα.
Φτανουμε στο Μητερα.
Το αυτοκινητο και δεκα μηχανες ΔΙΑΣ.
Επικεφαλης ο κ. Ριζοπουλος ο μονος που με δυσκολια δεχτηκε να μου δωσει το ονομα του.
Εμειναν ολοι μεχρι να βεβαιωθουν οτι το παιδι ειναι εκτος κινδυνου.
Τα γραφω αυτα -τα οποια θα ακολουθησουν και επιστολες στη ΓΑΔΑ και στο ΥΔΤ για να πω ενα μεγαλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ σε αυτους τους ανθρωπους-αγγελους που για 700ευρω το μηνα σωζουν ζωες.
Εσωσαν του παιδιου μου.
Ολες οι ευχες που μπορουν δυο μανες, εγω και η μητερα μου, να τους δωσουν για να τους προστατευουν ειναι μαζι τους.
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ
Άνθια Σταματούδη
Πηγή: nantiareport.wordpress.com
Σάββατο, Μάιος 21, 2016 - 12:29
ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΩΝ 700 ΕΥΡΩ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΠΛΟΥΣΙΟΤΕΡΑ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΓΙΑΤΙ ΕΙΣΠΡΑΤΟΥΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΣΥΝΕΧΕΙΣΤΕ ΕΤΣΙ ΚΑΙ Ο ΘΕΟΣ ΘΑ ΣΑΣ ΑΝΤΑΜΟΙΨΕΙ παρακαλω αυστηρα μετρα αυτοπροστασιας
ΑπάντησηΔιαγραφήΈνα παρόμοιο περιστατικό είχε συμβεί και μένα πριν αρκετά χρόνια στον εγγονό μου Εγώ δεν κάλεσα κανέναν αλλά μια μηχανή Διας αναρωτήθηκε γιατί κορναρουμε και μόλις είδε το περιστατικό άνοιξε το δρόμο και σε πέντε λεπτά από το Γαλάτσι ήμασταν στο Γουδί
ΑπάντησηΔιαγραφήΚαι εγω θέλω να πω ενα μεγάλο ευχαριστώ σ αυτούς τους ανθρώπους, και ειδικά στη ομάδα ΔΙΑΣ. Ειμαι οδηγός λεωφορείου 23 χρονια κι οποτε τους χρειαστηκα ήταν παρόντες. Πρόσφατα ενα περιπολικό σταματησε διπλα στο σταματημένο λεωφορείο μου στην Γούναρη στον Πειραιά και το πλήρωμα με ρωτησε αν μου συμβαίνει κατι. Εγω βέβαια περίμενα να πάει η συγκεκριμένη ώρα για να ξεκινήσω. Τους ειμαι ευγνώμων γιατι τις ώρες της βάρδιας μου αισθάνομαι ότι υπάρχουν κάποιοι που μπορει να με βοηθήσουν σε καποια δύσκολη στιγμή και τους ζητάω συγνωμη και εκ μέρους όλων των συναδέλφων μου αν τους πρηζουμε καθημερινά με τα παράνομα παρκαρισμένα ιχ. που συναντάμε συνέχεια.
ΑπάντησηΔιαγραφή